Ik heb de workshop van Denis als heel positief ervaren. Erg interessant en leuk waren de verschillende oefeningen, waarbij je eigen bewustwording een grote rol speelt. Denis heeft ons op een duidelijke wijze laten zien hoe je kijkt door de ogen van het paard en hoe een paard ons ervaart. Ik heb weer een aantal handvaten meegekregen die ik zeker zal gebruiken.

Denis, nogmaals bedankt!

 

 

 

Omdat Dénis ons duidelijk heeft laten zien hoe paarden communiceren en je dus nog meer natuurlijk leider moet worden door lichaamstaal, gaat het met ons paard heel erg goed. Hij accepteert ons als leider en is daarom minder bang in voor hem angstige situaties.
Soms denk je zelf dat je het goed doet, echter in de loop van de jaren zijn er toch wat slordigheden in geslopen. Dankzij Dénis konder wij dit verbeteren waardoor ons contact met de paarden beter is geworden. Zonder woorden kunnen commniceren met je paard is fantastisch.
Dénis bedankt!

 

 

 

Verhaal over een probleempaard.

Mijn naam is Dènis Klijn.
De afgelopen jaren heb ik de opleiding tot Hippisch Sportmasseur gevolgd, en daarna de Integratieve cursus.
Al meer dan 10 jaar ben ik hobbymatig bezig met paardengedrag, en paardencommunicatie. 
Mijn specialisatie, zijn onder andere paarden met gedragsproblemen. 

Een maandje geleden werd ik gebeld, of ik langs wilde komen bij een probleempaard. 
Het paardje had het volgende verhaal. 
Het paardje schatten ze op een jaar of 5, merrie, met een schofthoogte van rond de 1.50  De vorige eigenaar kon helemaal niets met haar. Hij heeft een veulentje gefokt, en haar daarna weg gegeven aan de huidige eigenaresse.
Daar stond hij sinds afgelopen september op een grote manege, in een box. Voor het uitmesten werd ze naar de stal aan de overkant gejaagd. Verder stond ze 7 dagen per week, 24 uur per dag, in haar box.  Haar aanraken was er echt niet bij. 

Ik ben daar naartoe geweest, en het was echt een schrijnende situatie. 
Dichterbij dan 2 meter kwam ik ook niet. 
Het paardje dreigde als je dichterbij wou komen, en ze trilde van angst. Haar hals en hoofd schudde helemaal.  Haar staart was volledig verklit, en was heel dof, en ze zag er heel slecht uit. 
Toch zag ik ook dat het een geweldig paard zou kunnen zijn. 

1,5 uur heb ik bij haar in de box gezeten. Ik vroeg niets, en verlangde niets. Een aantal keer durfde ze haar hoofd naar mij toe te draaien, en naar mij te kijken, maar dat was het ook. 

Daarna heb ik een goed gesprek gehad met de eigenaresse. Ik vond dat de situatie snel moest veranderen. In dit geval was het een ethische kwestie. Een paard is niet gebouwd om zo lang stil te staan. 

Ik ging met een naar gevoel daar weg. Ik had niets kunnen betekenen, dacht ik. 

Een aantal dagen later belde ik de eigenaresse, om te vragen of ze nog had nagedacht over hoe verder. 

"Nou", zei ze: "Ik heb met haar gewandeld".

Tot 3 keer toe heb ik gevraagd wat ze zei, dat ik haar niet begreep.

"Ik heb met het paard gewandeld, eerst door de gang, en daarna door de bak heen. Tevens kan ik het paardje nu aanraken". 

Ik was compleet verbijsterd. Vele malen heb ik meegemaakt dat een probleempaard na 1 sessie weer helemaal anders is, maar dit, dit had ik nooit verwacht. 

Kort daarop ben ik nog een keer geweest. Ze konden haar nu zelfs een beetje poetsen, en longeren. 
Ze was nog steeeds behoorlijk gespannen, maar in vergelijking met wat het was, het was een ander paard. 

De eigenaresse kan nu zelf verder. Stapje voor stapje, met rust en geduld. 

Intussen is de dierenarts geweest, en heeft haar nagekeken. De hoefsmid heeft haar hoeven gedaan.

Ze kunnen nu buiten met haar wandelen, en binnenkort gaan ze een zadeltje opleggen.

Wat ik wil meegeven is het volgende.

Je hoeft niet feitelijk iets te doen, om iets voor paarden te betekenen. 
Gewoon er zijn, en niets verlangen, en niets eissen.